Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

Τη νύχτα του Λαζάρου, στις 10 του Απρίλη του 1826, ξημερώματα της Κυριακής των Βαϊων...



Λενε πως ετρωγαν αλογα, σκυλια, γατες και ποντικια για να επιβιωσουν.
Λενε πως οι μανες εσφαζαν τα μωρα τους για να μη πεσουν στα χερια του οχτρου και μετα αυτοκτονουσαν με το ιδιο ματωμενο μαχαιρι.
Λενε πως ενας Τουρκος πηγε να σκυλεψει το αψυχο κορμι ενος παιδιου και η μανα, αφου εβγαλε το μαχαιρι που ειχε χωσει πριν λιγο στο στηθος της, τον εσφαξε.
Λενε πως ο ηχος της εκρηξης απο την ανατιναξη ακουστηκε στον Αδη και ταραξε τον Χαρο.
Γιατι ο Χαρος ακουσε την εκρηξη και περιμενε τους Μεσολογγιτες, μα πιοτεροι Τουρκοι κατρακυλησαν κατω εκει θαρρω.
Λενε πως καποιος προδωσε την ΕΞΟΔΟ.
Λενε πως τη νυχτα του Λαζαρου το Μεσολογγι ανεστησε την Ελλαδα.
Λενε πως τα βολια και οι οβιδες που χαλασαν οι οχτροι μπορουσαν να καλυψουν τη γη ολακερη τρεις φορες, μα παλι το Μεσολογγι δεν επεφτε.

Λενε πως τις νυχτες οι Μεσολογγιτισες τραγουδουσαν τραγουδια θαρρους για τους αντρες τους.
Λενε πως οι γενναιοι εβγαιναν απο τα τειχη και κοροϊδευαν τους απεκει για να τους εκνευρισουν.
Λενε πως ο Βυρωνας αγαπησε τοσο πολυ το Μεσολογγι που εδω αφησε την τελευταια του ανασα. Γιατι εδω θεωρησε πως ειναι η πατριδα του πλεον.
Λενε πως μετα την ΕΞΟΔΟ θεριεψε το φιλελληνικο κινημα.
Λενε πως απο τους 11.000 περιπου Μεσολογγιτες που ηταν μεσα απο τα τειχη, οι 3.500 μπορουσαν να πολεμησουν. Κι ομως...
Λενε πως καθε μερα πεθαιναν 150 απο τους δικους μας.
Ο,τι και να λενε, ο,τι και να ισχυει, τουτο μονο κρατηστε.
Η ΕΞΟΔΟΣ του Μεσολογγιου αποτελει, ισως, την κορυφαια και την πλεον συγκινητικη στιγμη του Αγωνα του Εθνους μας για λευτερια. Συγκαταλεγεται, δε, στις σημαντικοτερες στιγμες της παγκοσμιας ιστοριας.
Ολα αυτα εγιναν τη νυχτα του Λαζαρου στις 10 του Απριλη του 1826, ξημερωματα Κυριακη των Βαϊων.
Στη μπαρουταποθηκη κατω απο τον προμαχωνα του Μαρκου Μποτσαρη, ο Χρηστος Καψαλης (Ελληνας προυχοντας και πολεμιστης) συγκεντρωσε 400 ψυχες (γυναικες, παιδια, ασθενεις και γηραιους).
Αποφασισαν να μην παραδοθουν, αλλα να θυσιαστουν. Ολη τη νυχτα εψελναν νεκρικες ακολουθιες.
Ο Καψαλης κρατουσε σφιχτα στο χερι ενα αναμμενο δαδι ολη νυχτα.
Τα χαραματα, οταν οι Τουρκοι μπηκαν στην Ιερη Πολη, ο Καψαλης αναφωνησε ''Μνησθητι μου Κυριε'' και αφησε το δαδι πανω στα βαρελια με το μπαρουτι……
Περασαν στην αιωνιοτητα.
Και η πομπη του Σαββατου, η αναπαρασταση την ανατιναξης και η πομπη της Κυριακης, δεν ειναι γιορτες.
Ειναι μνημοσυνο.
Ο αγωνας ηταν ανισος.
Ηταν ανισος για τους οχτρους.
Γιατι εκεινοι ηταν πολυ ''λιγοι'' σε σχεση με εμας.
Πολυ ''λιγοι''.
Και η ιστορια το εγραψε.
Και ολακερος ο ντουνιας το εμαθε.
Και η γης ηπιε το αιμα των νεκρων.
Και οι νεκροι δοξαστηκαν ως Ελληνες.
Γιατι αν εισαι τετοιος Ελληνας εισαι και ηρωας.

https://amfoterodexios.blogspot.gr/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Ο Βάκχος ζεί και βασιλεύει στο πρόσωπο του Εωσφόρου!- Λάμπρου Κ. Σκόντζου


(Μια διαφορετική προσέγγιση των καρναβαλικών αθλιοτήτων)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Εισερχόμαστε για μια ακόμη φορά, με τη χάρη του Θεού, στο άγιο Τριώδιο, στην ιερότερη εορτολογική περίοδο της Εκκλησίας μας, κατά την οποία μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την πνευματική μας υστέρηση, να βιώσουμε την σωτήρια κλήση μας για μετάνοια και νίψη και να κάνουμε τον προσωπικό μας αγώνα για την πνευματική μας αναγέννηση. Η κατανυκτική περίοδος του Τριωδίου είναι ένα νοητό στάδιο πνευματικού αγώνα στο οποίο καλείται κάθε πιστός να τρέξει τον καλό αγώνα των αρετών, να αποβάλλει κάθε παρείσακτο αμαρτωλό στοιχείο από τον εαυτό του, το οποίο υπάρχει ως θανατηφόρος ιός, που δηλητηριάζει τον άνθρωπο και τον οδηγεί αργά, αλλά σταθερά, στον πνευματικό θάνατο. Μόνο έτσι θα αξιωθούμε να προσκυνήσουμε πνευματικά καθαροί το θείο Πάθος του Λυτρωτή μας Χριστού και να εορτάσουμε με αγαλλίαση τη λαμπροφόρο Ανάστασή Του.

Η αγία μας Εκκλησία καθόρισε κλιμακωτούς τρόπους καθάρσεως και ασκήσεως των πιστών, αρχίζοντας από τη συνειδητοποίηση της τραγικής καταστάσεως που προκάλεσε η αμαρτία στον κόσμο. Καταδεικνύει με θαυμαστή ακρίβεια την παρεκτροπή του ανθρώπου από τη θεοδημιούργητη φύση του και την υποβίβασή του σε ζωώδεις καταστάσεις με την κυριαρχία των ενστικτωδών παρορμήσεων. Το «κατά φύσιν ζην» του αρχαίου ειδωλολατρικού κόσμου δεν ήταν τίποτε άλλο από την κτηνώδη ζωή του ξεπεσμένου πνευματικά ανθρώπου. Κύρια μέριμνα της Εκκλησίας μας είναι να μας ανασύρει κατά την περίοδο αυτή από τη λασπώδη τάφρο της αμαρτίας και την αγελαία κατάσταση και να μας αποκαταστήσει στην προ της πτώσεως θεοειδή κατάστασής μας.

Όμως αλίμονο! Ο κόσμος της πτώσεως, της αμαρτίας και της φθοράς ανθίσταται σθεναρά σε μια τέτοια αλλαγή. Ο διάβολος που κινεί τα νήματα του κακού και της αμαρτίας εγείρει ισχυρότατες αντιδράσεις, ώστε να ματαιωθεί η πνευματική αποκατάσταση και η εν Χριστώ μεταμόρφωση των ανθρώπων. Τι άγιες ημέρες των πρώτων εβδομάδων του Τριωδίου, με τα επί γης όργανά του, οργανώνει τα αίσχιστα καρναβαλικά δρώμενα, τα οποία έχουν σαφέστατα χαρακτήρα έκρηξης των πιο ταπεινών ανθρωπίνων παρορμήσεων. Τη χρονική περίοδο που η Εκκλησία μας καλεί τα ανθρώπινα πρόσωπα να αποβάλλουν την κτηνώδη κατάντια τους, ο διάβολος επιχειρεί να τα αποκτηνώσει περισσότερο με τα άθλια καρναβαλικά δρώμενα!

Στον παγανισμό η αμαρτία και κάθε ηθική εκτροπή ήταν συνδεδεμένα με την ειδωλολατρική θρησκευτική πίστη. Σε όλα τα ειδωλολατρικά θρησκεύματα υπήρχαν «θεότητες» - προστάτες των ανθρωπίνων παθών, όπως της εκδίκησης, του μίσους, του φόνου, της απάτης, του ψεύδους, της κλοπής, της ατιμίας, της πορνείας, της μοιχείας, της αχαλίνωτης ερωτικής λαγνείας, των σεξουαλικών διαστροφών, των οργίων, της μέθης, της κραιπάλης, κλπ. Στην αρχαία Ελλάδα, όλοι τους σχεδόν οι «θεοί» αντιπροσώπευαν ανθρώπινα πάθη. Όμως αφότου «ήρθε» στην Ελλάδα τον 8ο π.Χ. αιώνα ο φρυγικός αγροτικός «θεός» της γονιμότητας και των οργίων Σαβάζιος, μέσω της Θράκης, ο οποίος μετονομάστηκε Διόνυσος ή Βάκχος, συμπεριέλαβε στο πρόσωπό του την προστασία όλων των ανθρωπίνων παθών! Δεν θα ασχοληθούμε με τα φοβερά εγκλήματα και τη βία η οποία άγγιξε τα όρια της γενοκτονίας, που άσκησαν οι λατρευτές του προκειμένου να επιβάλουν τη λατρεία του στον ελλαδικό χώρο, και που μια μικρή γεύση παίρνουμε από το δράμα του Ευριπίδη «Βάκχες». Ούτε θα ασχοληθούμε με το ακραίο μυστικιστικό κίνημα του «ορφισμού» που ξεπήδησε μέσα από τη διονυσιακή λατρεία και που βύθισε την Ελλάδα σε απερίγραπτη κατάσταση δεισιδαιμονίας. Θα σταθούμε σε αυτή καθ’ εαυτή τη διονυσιακή λατρεία, της οποίας βασικός χαρακτήρας και κύριο στοιχείο ήταν τα
ακατονόμαστα όργια, ο χυδαίος ερωτισμός, οι πάσης φύσεως ηθικές παρεκτροπές, η παθολογική έκσταση μέχρι του σημείου της ωμοφαγίας ζωντανών ζώων ή και ανθρώπων. Σύμφωνα με τους ειδικούς το διονυσιακό πνεύμα ήρθε, επιβλήθηκε και εκτόπισε το απολλώνιο πνεύμα, δηλαδή το μέτρο και τη νηφαλιότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι η διονυσιακή λατρεία επιβλήθηκε από απολυταρχικά καθεστώτα, όπως εκείνο των Πεισιστρατιδών τον 6ο π.Χ. αιώνα στην Αθήνα, ως στροφή των λαϊκών μαζών στον ηδονισμό, τις ηθικές ελευθεριότητες και τη μέθη, προκειμένου να μη διαμαρτύρονται για την πολιτική καταπίεση!

Οι αμόρφωτες και δεισιδαίμονες μάζες συμμετείχαν με πάθος σε αυτές τις αισχρές εορτές, διότι οι ιθύνοντες προνόησαν να προσδώσουν σε αυτές αφάνταστη ελευθερία ακόμη και στα πιο ταπεινά ορμέμφυτα των θρησκευτών. Μοιχοί, πόρνοι, έκφυλοι και κάθε λογίς ανώμαλοι, κρυμμένοι πίσω από τα ειδεχθή προσωπεία, μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα αισχρά πάθη τους «νόμιμα», εκτελώντας τα θρησκευτικά τους καθήκοντα! Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι αναγκάζονταν με το ζόρι οι γυναίκες που ήταν κλεισμένες στους γυναικωνίτες να βγαίνουν τις ημέρες των «εορτών» στους θορυβώδεις δρόμους και να παίρνουν μέρος στις τελετές, υποκύπτοντας στις βρωμερές ορέξεις του κάθε ανώμαλου και αισχρού άνδρα θρησκευτή, ως δήθεν υποταγή στο θέλημα του Διόνυσου! Η σεξουαλική κακοποίησή τους θεωρούνταν θρησκευτική πράξη λατρείας προς το «θεό»!

Οι βωμολοχίες, οι άσεμνες χειρονομίες, οι περιφορές των φαλλών, δηλαδή τεραστίων ομοιωμάτων του ανδρικού οργάνου, οι ξέφρενοι οργιαστικοί χοροί, η οινοποσία μέχρι και αυτού ακόμη του θανάτου, οι υστερικές κραυγές, οι ειδεχθείς μεταμφιέσεις, ο δαιμονικός θόρυβος και η εκκωφαντική μουσική, των αυλών και των τυμπάνων συνέθεταν ένα νοσηρό μυστικιστικό κλίμα. Ήταν μια ανοικτή τεράστια μαγική τελετουργία για να ξορκιστούν οι κακές δαιμονικές δυνάμεις.

Βεβαίως υπήρχαν και χειρότερα. Γυναίκες- λάτρισσες του Βάκχου, οι διαβόητες μαινάδες, καταλαμβάνονταν από φοβερή μανία, έπεφταν σε ανείπωτη έκσταση, έφευγαν από τα σπίτια τους και περιπλανιόνταν στις ερημιές τις νύχτες ουρλιάζοντας σαν άγρια θηρία. Αν τύχαινε και έβρισκαν μπροστά τους κάποιο ζώο το ξέσκιζαν και έτρωγαν τις σάρκες του ωμές. Σε πολλές περιπτώσεις κατακρεουργούσαν ανθρώπους και τους έτρωγαν, όπως συνέβη με τον Πενθέα στον Κιθαιρώνα, που τον κατακρεούργησε η ίδια η μητέρα του Αγαύη, μαζί με τις αδερφές του! Σε άλλες περιπτώσεις μητέρες μέσα στη διονυσιακή παραζάλη τους κατακρεουργούσαν τα παιδιά τους και τα έτρωγαν, όπως οι κόρες του βασιλιά Μινύα στη Βοιωτία, Αλκιθόη και Αρσίππη, τις οποίες ο δαιμονοθεός Διόνυσος τις τρέλανε και κομμάτιασαν, μέσα στην εκστασή τους το βρέφος Ίππασο, και τον έφαγαν! Ως και ανθρωποθυσίες γινόταν προς τιμή του απαίσιου «θεού», κατά την εορτή του «Αγριώνιου Διονύσου» στον Ορχομενό της Βοιωτίας, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Πλούταρχος, ο οποίος είδε με τα ίδια του τα μάτια τον απαίσιο ιερέα του «θεού» Ζωίλο, να κατασφάζει νεαρή παρθένα, απόγονο των Μινυών, ως απαίτηση του κακούργου «θεού», αυτόν που τιμούν οι σύγχρονοι καρναβαλιστές. Αυτές τις φρικαλεότητες ζητούσαν οι διμονοθεοί από τους άτυχους λατρευτρές προγόνους μας. Αυτή ήταν η δήθεν «λαμπρή αρχαιοελληνική θρησκεία»! Αυτοί ήταν οι «θεοί» της, οι οποίοι δεν έπρατταν τίποτε διαφορετικό από τις κακουργίες που διαπράττουν οι κακοποιοί δαίμονες της χριστιανικής μας πίστεως και γι’ αυτό ταυτίζονται μ’ αυτούς!

Δεν είναι λίγες οι φωνές διαμαρτυρίας από φωτισμένα μυαλά της αρχαιότητας κατά των εμετικών διονυσιακών εορτών, με πρώτο τον προσωκρατικό φιλόσοφο Ηράκλειτο τον Εφέσιο (570-489), ο οποίος απειλούσε όσους έπρατταν τέτοιες φρικαλεότητες και ασχήμιες και λάβαιναν μέρος στα απαίσια «ιερά όργια» και στους αισχρούς και γελοίους βακχισμούς (Ηρακλ. απ.90). Ο μεγάλος φιλόσοφος έσειε το πυρ της θείας τιμωρίας καατά όλων των «νυκτοπόλων, μάγων, βακχών, ληνών, μυστών» (Κλημ.Αλεξ.Προτρεπτ.22,16-24). Χωρίς καμιά αμφιβολία, «Ο διοινυσιακός μυστικισμός δίδασκε την μέγιστη περιφρόνηση προς το ανθρώπινο λογικό» (P. Decharme Μυθολογία της αρχαίας Ελλάδος, μετ. Α. Καραλή, τομ.2,σελ.533) και γι’ αυτό βρήκε αντίπαλους τους αρχαίους σοφούς, σε αντίθεση με τον χύδην όχλο του οποίου υποτιμούσε το λογικό και του θώπευε τα ζωώδη πάθη! Δεν αναφέρεται πουθενά να λάμβαναν μέρος στα διονυσιακά όργια (καρναβάλια των αρχαίων) οι σοφοί, μορφωμένοι και σοβαροί προγονοί μας. Λάβαινε μέρος αποκλειστικά ο αμόρφωτος και χυδαίος όχλος, ο οποίος έβρισκε την ευκαιρία, στην ιδιότυπη αυτή λατρεία, να ικανοποιήσει τα πλέον χυδαία πάθη του στο όνομα του «θεού», με κρυμμένη την ανωνυμία τους κάτω από τις τρομακτικές προσωπίδες! Μάλιστα ήταν τέτοιο το εύρος των χυδαιοτήτων, οι οποίες συνοδεύονταν από απίστευτες εγκληματικές πράξεις, ώστε στα ρωμαϊκά χρόνια, απαγορεύτηκαν τα διονυσιακά όργια των «Βακχικών Ομίλων», με την ποινή του θανάτου, σε όσους συμμετείχαν παράνομα σ’ αυτά, από τους ειδωλολάτρες Ρωμαίους!

Αυτά γινόταν στην προχριστιανική εποχή. Όμως και στους μετά το Χριστό χρόνους οι ασχήμιες αυτές δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν, ως απόδειξη ότι ο διάβολος είναι ακόμη παρών στην ανθρώπινη ιστορία! Οι κατ’ όνομα χριστιανοί συνεχίζουν να λατρεύουν τον απαίσιο «θεό» των ανθρωπίνων παθών Βάκχο, με τα καρναβάλια, που δεν είναι τίποτε άλλο από σύγχρονες διονυσιακές εορτές. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα τείνουν να ξεπεράσουν τις αθλιότητες της αρχαιότητας, όπως είναι το εμετικό καρναβάλι του Τιρνάβου, όπου θλιβερές γυναίκες ασπάζονται με «κατάνυξη» τους τεράστιους «φαλλούς», ξεδιάντροπα, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες! Ό, τι πιο αισχρό, ξεδιάντροπο, χυδαίο, κακόγουστο και παράλογο δρώμενο, το οποίο όχι μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει, αλλά εμετική αηδία και φανέρωση απολίτιστου πρωτογονισμού!

Φρόντισε ο διάβολος, ως άλλος Βάκχος, με τα επί γης όργανά του να γίνονται τα αίσχιστα αυτά δρώμενα κατά την περίοδο του Τριωδίου. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Επιχειρεί μέσω αυτών να αποσπάσει τους ανθρώπους από το πνευματικό και νηπτικό προσκλητήριο της Εκκλησίας για ψυχοσωματική κάθαρση. Ύστερα από μια κραιπάλη περίπου τεσσάρων εβδομάδων είναι δύσκολο έως αδύνατο να επέλθει κατάνυξη, ηρεμία, περισυλλογή και διάθεση για μετάνοια στις ψυχές όσων έλαβαν μέρος στα διονυσιακά δρώμενα. Η ισορροπία μεταξύ αμαρτίας και καθάρσεως είναι λεπτότατη και δε χωράει πειραματισμούς. Η αμαρτία πωρώνει επικίνδυνα τον άνθρωπο, τον αιχμαλωτίζει με τα πάθη, ώστε να μην μπορεί να απαλλαχτεί από αυτά. Φυσικά τα καρναβάλια αυτόν ακριβώς το σκοπό εξυπηρετούν.

Παρατηρείται το φαινόμενο πως, παρ’ όλες τις επισημάνσεις της Εκκλησίας μας, πολλοί χλιαροί χριστιανοί να παίρνουν μέρος στις καρναβαλικές εκδηλώσεις. Οφείλουμε να τους κάνουμε γνωστό πως αυτό αποτελεί σοβαρό ατόπημα, διότι όπως προαναφέραμε τα καρναβαλικά δρώμενα είναι ουσιαστικά θρησκευτική λατρεία στους παγανιστικούς «θεούς» των παθών και εν τέλει αποτελούν λατρεία στο ίδιο το σατανά, αφού «πάντες οι θεοί των εθνών (είναι) δαιμόνια» (Ψαλμ.95,5). Αυτό σημαίνει πως η θέση αυτών των ανθρώπων στην Εκκλησία γίνεται προβληματική, διότι «ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν, ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει. Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά» (Ματθ.6,24). Δε μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι λατρεύουμε το Θεό και ταυτόχρονα να αποδίδουμε λατρεία στους δαιμονικούς θεούς. Οι καρναβαλικές συνεστιάσεις έχουν ασφαλώς το χαρακτήρα της βρώσεως ειδωλόθυτων της αρχαίας ειδωλολατρικής θρησκείας, για τις οποίες ο απόστολος Παύλος παραγγέλλει στους χριστιανούς να απέχουν ολότελα από αυτές. Τις χαρακτηρίζει ως τράπεζες δαιμονίων, τονίζοντας με έμφαση ότι, «ου θέλω υμάς κοινωνούς των δαιμονίων γίνεσθαι» (Α΄Κορ.10,20). Επίσης ο 62ος κανόνας της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου θέτει εκτός της Εκκλησίας όσους μετέχουν σε μεταμφιέσεις και οργιαστικά καρναβαλικά όργια! Με άλλα λόγια: δε μπορεί χριστιανός να μετέχει στις αισχρές καρναβαλικές φιέστες, τις οποίες διοργανώνουν οι Δήμοι από τα άδεια ταμεία τους και την άγρια φορολογία όλων ημών, για να πραγματοποιούνται αυτές οι αισχρότητες!

Καλούμαστε λοιπόν ως συνειδητοί πιστοί της Εκκλησίας μας, αυτή την ιερή περίοδο, να εντάξουμε στον προσωπικό μας αγώνα και την αντίστασή μας κατά των αισχροτήτων της νεοδιονυσιακής λατρείας. Να αντιτάξουμε στις καρναβαλικές ασχήμιες και αισχρότητες την προσευχή, την κάθαρση, τη σοβαρότητα, την καλλιέργεια των ηθικών αξιών και πάνω απ’ όλα να διατρανώσουμε την πίστη μας στον μόνο αληθινό Τριαδικό Θεό. Να κάνουμε γνωστό σε όλο τον κόσμο πως τα επαίσχυντα καρναβαλικά δρώμενα εντάσσονται στο γενικότερο σχέδιο των σκοτεινών δυνάμεων να θέσουν στο περιθώριο την Εκκλησία του Χριστού και να οδηγήσουν τους ανθρώπους σε μια σύγχρονη τερατώδη ειδωλολατρία, που οικοδομείται στα απόκρυφα άντρα της «Νέας Εποχής του Υδροχόου». Να καταγγείλουμε με παρρησία τη δαιμονική προσπάθεια των επί γης υπηρετών του Εωσφόρου να λατρευτεί ο μιαρός αφέντης τους ως θεός, στο πρόσωπο του «θεού» της κραιπάλης Βάκχου. Να μην έχουμε, τέλος, καμιά αμφιβολία πως ο Βάκχος ζει στο πρόσωπο του Εωσφόρου και ο Εωσφόρος λατρεύεται στο πρόσωπο του Βάκχου, αυτή είναι όλη η ουσία της φρενίτιδας του αποκριάτικου καρνάβαλου! Να απόσχουμε από τις ηλίθιες καρναβαλικές εκδηλώσεις, είτε ως καρναβαλιστές, είτε ως απλοί θεατές, διότι η όποια συμμετοχή μας δε μπορεί να ερμηνευτεί διαφορετικά, παρά ως συμμετοχή μας σε σύγχρονες δαιμονικές λατρείες, με απόλυτο μαγικό, παράλογο και πρωτόγονο χαρακτήρα!

http://aktines.blogspot.gr

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι! Αντι-Αισθητικά Νέα

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Θυμήσου νά θυμᾶσαι!

Εἶναι τόσο εὐεργετικό νά θυμᾶσαι!

Νά θυμᾶσαι τῆς ἀγάπης τό βλέμμα πού σ’ ἔχει ἀναπτερώσει, τόν ἐνθαρρυντικό λόγο πού σοῦ ἔχει δώσει κουράγιο καί ἀντοχές. Τόν παρήγορο λόγο πού ἔχει ἀπαλύνει τόν πόνο σου, τόν λόγο τῆς πίστεως πού σ’ ἔχει ἐλευθερώσει ἀπό τήν μοναξιά.

Νά θυμᾶσαι τίς ἐξυπηρετήσεις πού ἔχεις δεχθῆ καί βγῆκες ἀπό κάποια ἀδιέξοδα, τίς συγγνῶμες πού σ’ ἔχουν λυτρώσει ἀπό ἐνοχές καί τύψεις.
Τόν λόγο τόν εἰλικρινῆ πού σ’ ἔφερε σέ συναίσθηση καί ἄλλαξες πορεία πρός τά μπρός καί πρός τά πάνω. Τόν φιλικό ἐλεγκτικό λόγο πού σέ ὁδηγεῖ στήν αὐτογνωσία.

...Νά θυμᾶσαι τίς ὑποσχέσεις πού δίνεις, γιά νά εἶσαι συνεπής.

Νά θυμᾶσαι τά λάθη σου, γιά νά εἶσαι ἐπιεικής.

Νά θυμᾶσαι τίς ἀδυναμίες καί τά ἐλαττώματά σου, γιά νά εἶσαι ρεαλιστής.

Νά θυμᾶσαι τίς παραλείψεις καί τίς ἁμαρτίες σου, γιά νά εἶσαι ταπεινόφρων.

Καί βέβαια, νά θυμᾶσαι νά λές συγγνώμη, νά μήν ἀπαιτῆς, ἀλλά νά παρακαλῆς.

...Νά θυμᾶσαι νά ἐπαινῆς τό καλό. Ἐμπνέεις τήν ἐπανάληψή του.

Νά θυμᾶσαι πώς γύρω σου ὑπάρχουν καλά παραδείγματα, σέ συμφέρει νά τά μιμῆσαι.

Νά θυμᾶσαι νά ἀνταποκρίνεσαι στίς πνευματικές ἀνάγκες τῆς ψυχῆς σου.

Λοιπόν, γιά σένα, τόν ἀγωνιστή τοῦ καλοῦ, πού στοχεύεις στήν προσωπική σου βελτίωση, ναί, κάποιες φορές πρέπει νά ξεχνᾶς, ἀλλά καί κάποιες φορές... Θυμήσου νά θυμᾶσαι!

http://pinelopitisithakis.blogspot.gr/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
 Αντι-Αισθητικά Νέα

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Ζωοφιλία: πότε είναι αληθινή και πότε αρρωστημένη;

Όπως καταλαβαίνετε από τον τίτλο, η παρούσα ανάρτηση έχει σκοπό τον προβληματισμό πάνω στο θέμα της ζωοφιλίας και δεν διεκδικεί σε καμία περίπτωση το αλάνθαστο των απόψεών της.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, μου στάλθηκε σε μήνυμα αυτό το κείμενο:


Να διευκρινίσω ότι, σε μια πρόχειρη έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο, δεν βρήκα στοιχεία που να αποδίδουν με σιγουριά το κείμενο αυτό -που κυκλοφορεί και σε πιο εκτεταμένη μορφή- στον π. Ανδρέα Κονάνο, γι αυτό και κρατώ μια επιφύλαξη για το κατά πόσο είναι δικά του τα παραπάνω λεγόμενα.

Σε γενικές γραμμές αυτά που αναφέρονται στο κείμενο για τα ζώα είναι σωστά, όμως υπάρχει και μια παθολογική κατάσταση «ζωοφιλίας», που προέρχεται από την αδυναμία δημιουργίας σχέσεων με ανθρώπινα ΠΡΟΣΩΠΑ (πολλές φορές, μετά από μια αποτυχημένη τέτοια σχέση), κυρίως γιατί αυτό το είδος σχέσης περιέχει την ελευθερία βούλησης που χαρακτηρίζει κάθε πρόσωπο σε αντίθεση με τα ζώα. Έτσι, ακούς κάποιους «ζωόφιλους»-μισάνθρωπους να σου λένε ότι «το ζώο είναι καλύτερο απ’ τον άνθρωπο, γιατί δεν θα σε προδώσει ποτέ», λες και θα μπορούσε να το κάνει, αφού το μόνο που διαθέτει είναι ΕΝΣΤΙΚΤΟ. Η αληθινή αγάπη (πολύ περισσότερο η «παραδείσια») έχει ως αναφαίρετο στοιχείο της την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, που περικλείει πάντοτε ΡΙΣΚΟ.

Η σχέση με ένα ζώο σίγουρα με μαθαίνει πολλά πράγματα αλλά δεν παύει να έχει το στοιχείο της σιγουριάς (ζώο …»αχάριστο» δεν υπάρχει, αφού αυτό θα ερχόταν σε αντίθεση με το ένστικτο της επιβίωσης που όλα τα ζώα διαθέτουν).

Ζω σε μια επαρχιακή γειτονιά, που αποτελείται από καλόψυχους ανθρώπους και που το κάθε σπίτι έχει από δύο και τρία σκυλιά και, πρόσφατα, η καλή γειτόνισσα, με την οποία μοιράζομαι τον διάδρομο πρόσβασης στο σπίτι μας, απέκτησε και καμιά δεκαριά γάτες (πολύ γλυκά ζωάκια!).

Όμως, οι συνθήκες υγιεινής είναι τέτοιες που, αν πατούσε κανένας του Υγειονομικού το πόδι του στη γειτονιά μας, θα έπρεπε να γράψει αναφορά ενός …τόμου! Μερικά πράγματα δεν μαθαίνονται αυτόματα και, δυστυχώς, ένα απ’ αυτά είναι και το πώς να φροντίζεις την υγιεινή όχι μόνο του ζώου σου αλλά και των συνανθρώπων γύρω σου.

Ένα άλλο παράδειγμα, πάνω σ’ αυτό, είναι και η περίπτωση του πάρκου που βρίσκεται στην παλιά γειτονιά μου, στην Ηλιούπολη:

Κάποια στιγμή, περνώντας από εκεί, βλέπω να έχει δημιουργηθεί ο,τι πιο προχωρημένο για τους ζωόφιλους της περιοχής. Τουαλέτα για τα ζωάκια τους!

Μου έκανε τόσο καλή εντύπωση, σκεπτόμενος τη χαρά όλων αυτών των γονιών που, όπως είναι φυσικό, δεν θέλουν τα παιδιά τους να παίζουν σε γρασίδι γεμάτο ακαθαρσίες, που αμέσως την αποθανάτισα με το κινητό μου:

Τον πρώτο ενθουσιασμό, διαδέχτηκε η απορία, όταν πρόσεξα ότι, παρ’ όλο που η κατασκευή δεν φαινόταν καθόλου καινούργια, αυτό ήταν το…μόνο καθαρό μέρος του πάρκου από ακαθαρσίες κατοικίδιων! Μάλιστα, σχεδόν ταυτόχρονα, είδα έναν κύριο να αφήνει το σκυλάκι του να τα κάνει πάνω στο γρασίδι και, πραγματικά, θα τον ρωτούσα γιατί το κάνει αυτό αν δεν βιαζόμουν να φύγω για κάποια υποχρέωση, για την οποία είχα ήδη αργήσει.

Όπως και να’ χει, περνώντας, μετά από κάποιους μήνες από το ίδιο σημείο, η κατάσταση που αντίκρισα ήταν αυτή που βλέπετε:

Τα σχόλια δικά σας… Εγώ, πάντως, δεν κατάλαβα γιατί, από τη στιγμή που υπήρχε αυτό το μέρος με την άμμο και το δίχτυ αποστράγγισης, δεν γινόταν χρήση του, αλλά, αντίθετα, το γρασίδι και η παιδική χαρά που έπαιζαν τα παιδάκια ήταν γεμάτα περιττώματα.

Προσωπικά, στα 52 έτη ζωής μου, μόνο μία φορά πέτυχα μια ηλικιωμένη κυρία να μαζεύει επιτόπου τις ακαθαρσίες του σκύλου της από το πεζοδρόμιο και μου ήρθε να βγω απ’ το αμάξι και να τη φιλήσω!

Τα ζώα τα αγαπώ σαν πλάσματα του Πανάγαθου Δημιουργού και, κυρίως, όταν ζουν ελεύθερα στη φύση. Μάλιστα, αγαπώ ΟΛΑ τα ζώα, ακόμα και κάποια με «κακό όνομα», όπως φαίνεται σε σχετική μου ανάρτηση (βλ. εδώ).

Ανάλογη με αυτή την αγάπη προς όλα τα ζώα είναι και η συμπεριφορά μου απέναντί τους. Για παράδειγμα, όταν υπάρχει μια μύγα μέσα στο σπίτι, θα προσπαθήσω να τη βγάλω έξω και μόνο αν δεν τα καταφέρω θα την σκοτώσω (και πάλι, θα την βγάλω έξω ψόφια για να την φάει κανένα πουλάκι).

Εννοείται ότι όχι μόνο δεν συχαίνομαι τα ζώα αλλά υπάρχει μια απόλυτη εξοικείωση μαζί τους, η οποία φαίνεται και από τις παρακάτω ενδεικτικές φωτογραφίες του …χεριού μου, με ζωάκια του Θεού, όχι τόσο αγαπητά, αλλά, για εμένα, αξιαγάπητα!

Ένα φαντεζί σκαθάρι:

Μια πιερίδα των λαχάνων (η κάμπια της είναι σκέτη καταστροφή για τα λαχανικά!):

Μια τέτοια πεταλούδα, εμφανίστηκε την άλλη μέρα στο προαύλιο του σχολείου, την ώρα που έκανα το μάθημά μου (Φυσική Αγωγή), και μου δόθηκε η ευκαιρία, ακουμπώντας το χέρι μου στο δικό τους, να περάσει από τα χέρια όσων παιδιών είχαν το θάρρος να την φιλοξενήσουν και έτσι να καταλάβουν όλα τους ότι οι πεταλούδες είναι …ακίνδυνα ζωάκια για τον άνθρωπο!

Τέλος, μια φανταχτερή σαλαμάνδρα, την οποία είχα πιάσει απαλά προηγουμένως και την έστησα για τη συγκεκριμένη φωτογραφία, που σκοπό είχε να δείξει το μέγεθός της σε σχέση με την παλάμη μου:

Συμπερασματικά και ανακεφαλαιώνοντας θα έλεγα ότι όσα κι αν σου προσφέρει η σχέση με ένα ζώο, δεν μπορεί με τίποτα να συγκριθεί με την σχέση με κάποιο άλλο πρόσωπο που ελεύθερα και όχι από ανάγκη αποφάσισε να σου προσφέρει την αγάπη του.

Άλλωστε, σύμφωνα με τα παραπάνω, η ελευθερία είναι που ξεχωρίζει την αληθινή αγάπη από την ψεύτικη.

Όταν οι ανθρώπινες σχέσεις προκρίνονται της σχέσης μας με τα ζώα, πιστεύω ότι μιλάμε για αληθινή ζωοφιλία, αλλιώς μιλάμε για μια αρρωστημένη κατάσταση, που θέλει να λέγεται «ζωοφιλία» αλλά στην ουσία της είναι συγκεκαλυμμένη μισανθρωπία (όχι χωρίς αιτία -θα το δεχτώ αυτό).

Ουσιαστικά, στην πραγματική αγάπη, η ελεύθερη επιλογή, αν και δεν σου εξασφαλίζει σιγουριά, είναι αυτό που δίνει αξία στη σχέση.

http://www.pemptousia.gr/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Κράμπους, ο κερασφόρος βοηθός του «Αη Βασίλη» Ο τρομακτικός θρύλος του «Τιμωρού των Χριστουγέννων»

Αυστριακή ευχετήρια κάρτα με τον Άγιο Νικόλαο και το Κράμπους
Αντιχριστιανικές βεβηλώσεις τών Χριστουγεννιάτικων εορταστικών ημερών
Είναι γνωστή η βεβήλωση τού αγίου Βασιλείου στην Ελλάδα, από τον Δυτικόφερτο χοντρούλη
«Σάντα Κλάους» (άγιο Νικόλαο για τους Δυτικούς), που εδώ κάποιοι αντορθόδοξοι Έλληνες πιθηκίζοντας τη Δύση, τον ταύτισαν με τον άγιο Βασίλειο. Ευτυχώς όμως, τουλάχιστον στη χώρα μας, ακόμα δεν έχει επικρατήσει μία ακόμα βεβήλωση τών εορταστικών Χριστουγεννιάτικων ημερών, με τον κερασφόρο «Κράμπους». Το ακόλουθο άρθρο λοιπόν που μεταφράσαμε από την Αγγλική, δίνει μία ιδέα τού μεγέθους τής βεβήλωσης τού αγίου Νικολάου στη Δύση, με Παγανιστικά συγκριτιστικά πρότυπα.

Τις παλιές εποχές, έλεγαν πως εμφανιζόταν ένα σκοτεινό, τριχωτό, κερασφόρο θηρίο στην πόρτα του σπιτιού, για να δείρει τα παιδιά και να τα αρπάξει με τα κοφτερά του νύχια. Το Κράμπους γινόταν αντιληπτό μέσα την νύχτα από την ηχώ των τραγοπόδαρων οπλών του και το κροτάλισμα των αλυσίδων που κρατούσε. Όμως, το πιο παράξενο στοιχείο του θρύλου αυτού, ήταν πως συνεργαζόταν με τον … Αη-Βασίλη.

Ο Τρόμος των Χριστουγέννων
Και όμως, αυτό το αποκρουστικό θηρίο δεν το θεωρούσαν δαίμονα. Ήταν το μυθικό Κράμπους, που συντρόφευε τον Άγιο Νικόλαο (γνωστός και ως «Santa Claus», «père Noël», «Father Christmas», «Kris Kringle» κ.α.). Και, ενώ ο Άγιος Νικόλαος σήμερα έχει την φήμη πως αγαπά όλα τα παιδιά και τα επισκέπτεται τα Χριστούγεννα, κρίνοντας τον χαρακτήρα τους και δίνοντας δώρα στα «καλά παιδιά» και βώλους από κάρβουνο στα «άτακτα παιδιά», το Κράμπους παίζει τον ρόλο του επικίνδυνου ακόλουθου.

Πίστευαν, πως αυτό το τραγόμορφο τέρας με τα μακρυά κέρατα, το άγριο τρίχωμα, το μακρόστενο και θυμωμένο πρόσωπο με την κρεμαστή, διχαλωτή γλώσσα του, επισκεπτόταν τα σπίτια των άτακτων παιδιών για να τα τιμωρήσει. Πίστευαν πως τα έδερνε και πως τα απήγαγε, παρασύροντάς τα στο λημέρι του στον υπόκοσμο για να μείνουν εκεί επί ένα χρόνο.

Σύμφωνα με θρύλους αιώνων, αν ένα παιδί ήταν άτακτο, ο Άγιος Νικόλαος ως παντογνώστης θα το γνώριζε και θα έστελνε τον συνεργάτη του, το Κράμπους. Υποτίθεται πως αυτός ο σκοτεινός συνέταιρος με την φιδίσια ουρά εμφανιζόταν στο σπίτι την περίοδο των Χριστουγέννων, για να τιμωρήσει το πονηρό παιδί. Θα το έδερνε με μια δεσμίδα κλαριών σημύδας, θα το μαστίγωνε με τρίχες αλόγου, και θα το έχωνε μέσα σε ένα τσουβάλι ή καλάθι από λυγαριά, για να το κατεβάσει κάτω στην Κόλαση για ένα χρόνο.


Ευχετήρια κάρτα από την δεκαετία του 1900, που λέει «Ευχές από το Κράμπους!

Αν δεν έφθανε για ένα άτακτο παιδί να γίνει καλό για χάρη του Αη-Βασίλη, η φήμη του Κράμπους και η φρικιαστική του μορφή τρόμαζαν αυτά τα παιδιά ώστε να συμμορφωθούν. Οπότε, ήταν ένα βολικό παραμύθι, που με τρόμο θα τα οδηγούσε να γίνουν καλοσυνάτα.

Οι Πηγές του Μύθου
Οι ιστορικοί παραμένουν αβέβαιοι για την ακριβή προέλευση της φιγούρας του Κράμπους μέσα στην λαϊκή παράδοση, όμως πιστεύουν πως, όπως ο Σάντα Κλάους, έτσι και το Κράμπους προηγείται χρονολογικά του Χριστιανισμού, όντας παραφυάδα Νορβηγικών και Αλπικών παραδόσεων και του Γερμανικού παγανισμού. Όπως σε πολλά μυθικά πρόσωπα – συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Αγίου Νικολάου, (όπως τον έχουν καταντήσει) – η εικόνα του Κράμπους εξελίχθηκε διαχρονικά και κατά περιοχές. Όμως, το Κράμπους βασικά αντιπροσώπευε την ισορροπία μεταξύ φωτός και σκότους, παρέχοντας έτσι μια αρμονία μεταξύ καλού και κακού.

Εικόνα παραμυθιού, με τον Αη-Βασίλη να καβαλάει πάνω σε τράγο.

Την Νύχτα του Κράμπους (ή «Krampusnacht»),δηλαδή την παραμονή, 5 Δεκεμβρίου, τα Γερμανόπουλα πρόσεχαν να μην τραβήξουν την προσοχή του επιβλητικού θηρίου, με την ελπίδα πως ο Άγιος Νικόλαος θα τους έφερνε δώρα την ημέρα του Αγίου Νικολάου, 6 Δεκεμβρίου.
Σύμφωνα με το National Geographic, το Κράμπους πιστεύεται πως είναι γιός της Χελ στην Νορβηγική Μυθολογία (Χελ – η κόρη του Λόκι και επιστάτισσα της χώρας των νεκρών). Το όνομά του προέρχεται από την Γερμανική λέξη «krampen» που σημαίνει γαμψό νύχι. Έχει χαρακτηριστικά άλλων προσώπων από την Ελληνική Μυθολογία, όπως τους Σάτυρους και τους Φαύνους, επίσης έχει απεικονισθεί με λάγνο τρόπο, δείχνοντας επιθυμία για τροφαντές γυναίκες.

Φοβούμενος και αγαπώμενος

Ο μύθος του Κράμπους μπορεί να εντοπισθεί στις Αλπικές περιοχές, Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία, Σλοβενία και Τσεχία, η δε ιστορία του έχει ήδη αποκτήσει μακριά ποδάρια, καθώς έχει εξαπλωθεί και στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο.

Οι οικογένειες κατά παράδοση αντάλλαζαν πολύχρωμες ευχετήριες κάρτες, τις λεγόμενες «Krampuskarten» από την δεκαετία του 1800, με την άλλοτε χαζή και άλλοτε απαίσια μορφή του Κράμπους. Στις αρχές του 20ου αιώνα το Κράμπους είχε απαγορευθεί από την φασιστική Αυστριακή κυβέρνηση, όμως η παράδοση αναζωπυρώθηκε μετά την πτώση της κυβέρνησης μετά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνεχίζουν να γίνονται παραδοσιακές ετήσιες παρελάσεις και σήμερα, όπου νεαροί ντύνονται ως Κράμπους, και τρέχουν στους δρόμους γρυλλίζοντας και κροταλίζοντας αλυσίδες στους περαστικούς.

Παρέλαση Κράμπους στο Pörtschach am Wörthersee, Αυστρία, 2013.

Πολλές πόλεις και κωμοπόλεις για να διατηρήσουν τα παλαιά έθιμα, στήνουν ένα δημοφιλές «Krampuslauf», μια ευμεγέθη συγκέντρωση γλεντζέδων (ως επί το πλείστον ενισχυμένων με αλκοολούχα «schnapps») ντυμένων με κοστούμια Κράμπους για να κυνηγούν τον κόσμο στους δρόμους. Πάνω από 1200 Αυστριακοί συγκεντρώνονται στο Schladming, Styria κάθε χρόνο για να ντυθούν ως Κράμπους και να χτυπούν περαστικούς με ξύλα, κραδαίνοντας με δύναμη κουδούνες αγελάδων. Κλαριά σημύδας βαμμένα χρυσά τοποθετούνται ως στολίδια για να υπενθυμίσουν την άφιξή του Κράμπους. Τις μέρες αυτές, την Νύχτα του Κράμπους (Krampusnacht), ένα Κράμπους συνήθως συνοδεύει τον Αγ. Νικόλαο σε σπίτια και σε επιχειρήσεις, όπου ο Αγ. Νικόλαος θα μοιράσει δώρα και ο Κράμπους θα μοιράσει κάρβουνα και μάτσα από βέργες σημύδας.

Εορτάζοντες ντυμένοι ως Κράμπους στην Αυστρία και Ιταλία – ένα έθιμο αιώνων που τώρα το εφαρμόζουν και σε άλλα μέρη τού κόσμου.Οι Σύντροφοι του Σάντα Κλάους

Εκτός από το Κράμπους, ο Αη-Βασίλης παραδοσιακά είχε ένα σωρό από διαφορετικούς συντρόφους, ανάλογα με την περιοχή και την κουλτούρα, οι οποίοι αντικατόπτριζαν την τοπική ιστορία και τα πιστεύω. Οι μυθικές αυτές φιγούρες έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά, και γενικά παίζουν τον ρόλο του τιμωρού ή του απαγωγέα, σε αντίθεση με τον καλοσυνάτο και γενναιόδωρο άγιο. Συχνά κρατούσαν ένα ραβδί, ένα ξύλο ή μια σκούπα, συνήθως ντύνονται στα μαύρα και ήσαν ατημέλητοι, με ακατάστατα μαλλιά.

Οι καλικάντζαροι, τα ξωτικά, ή τα προ Χριστιανισμού οικιακά πνεύματα Αγγλικής και Σκανδιναβικής παράδοσης εθεωρούντο αυτά που έφερναν ή έδιναν δώρα, αλλά δεν είχαν το ίδιο κύρος με τον Αγιο Νικόλαο και τον σύντροφό του.

Στην Γερμανία, ο «Knecht Ruprecht» (Εργάτης Ρούπρεχτ ή Υπηρέτης Ρούπρεχτ) ήταν ένας γέρος με μακρυά γενειάδα, ντυμένος με άχυρο ή καλυμμένος με γούνα. Συνόδευε τον Αγ. Νικόλαο και κρατούσε ένα σάκο με στάχτες, και η άφιξή του γινόταν αντιληπτή χάρη στα μικροσκοπικά κουδουνάκια που ήταν ραμμένα μέσα στα ρούχα ρου. Ο Knecht Ruprecht είχε την απαίτηση τα παιδιά να μπορούν να απαγγέλουν Χριστιανική Κατήχηση ή να λένε τις προσευχές τους, οπότε θα τους έδινε φρούτα ή μπισκότα. Αν δεν είχαν μάθει τα μαθήματά τους, λέγεται πως συνήθως τους άφηνε ένα ξύλο ή ένα κομμάτι κάρβουνο μέσα στα παπούτσια τους – στην καλύτερη περίπτωση. Στην δε χειρότερη, θα τα έβαζε τα παιδιά μέσα σε ένα τσουβάλι και, ή θα τα έτρωγε, ή θα τα πετούσε μέσα στο ποτάμι. Το όνομα Ruprecht έγινε ένα κοινό όνομα για τον διάβολο στα Γερμανικά.
Στο Palatinate της Γερμανίας, καθώς και στην Πενσυλβανία των ΗΠΑ και την ανατολική ακτή του Καναδά ο σύντροφος ονομάζεται «Belsnickel» (Μπέλσνικελ). Μια τρομακτική φιγούρα, πολύ όμοια με τον Knecht Ruprect: αυτός ο συνέταιρος κάνει επισκέψεις τα Χριστούγεννα, και μοιράζει δώρα ή τιμωρίες. Σε ορισμένες περιοχές, η φιγούρα αυτή ντύνεται σαν γυναίκα, και ονομάζεται «η Γυναίκα των Χριστουγέννων». Είναι τέλεια μεταμφιεσμένη με γυναικεία ρούχα, με πανί τυλιγμένο γύρω από το κεφάλι και το πρόσωπό της, και κρατά γλυκίσματα και κέϊκ, καθώς και μια μακρυά βέργα που τελεί χρέη μαστίγιου ή μαγικού ραβδιού.

Ζωγραφιά του Belsnickel από τον Ralph Dunkleberger.

Ο «Zwarte Piet» (Μαύρος Πητ) είναι μια παλαιά μυθική μορφή του Βελγίου, των Κάτω Χωρών και του Λουξεμβούργου, ο οποίος έγινε όμως μορφή αντιφατική στους σύγχρονους καιρούς. Παραδοσιακά, ήταν ένας νέγρος (Αφρικανική αρσενική φιγούρα, συνήθως συμβολίζοντας έναν υπηρέτη). Χαρακτηριζόταν ως Μαυριτανός από την Ισπανία, και βοηθός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος θα ψυχαγωγούσε τα παιδιά και θα τους έδινε γλυκίσματα. Ηθοποιοί που θα παρίσταναν τον Μαύρο Πητ φορούσαν «μαύρο πρόσωπο», δηλαδή, σκούρο μακιγιάζ, περούκα με μαύρα κατσαρά μαλλιά και κόκκινο κραγιόν – πρακτική που σήμερα την βλέπουν σαν ρατσιστικό πρότυπο. Εμφανίσεις του Μαύρου Πητ εγείρουν πλέον διαμαρτυρίες στις Κάτω Χώρες.

«Σάντα Κλάους» και «Μαύρος Πητ»

Ο μύθος του Κράμπους δεν κινδυνεύει να εκλείψει – μάλιστα αυξάνει σε δημοτικότητα, παρ’ ότι υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι το δαιμονοειδές Κράμπους είναι ακατάλληλο για παιδιά, ή ότι το έχουν αλλοιώσει για να ταιριάξει με τα σύγχρονα, αντι-Χριστιανικά αισθήματα:
«Είτε μας αρέσει είτε όχι, έχουν αφαιρέσει από την εκσυγχρονισμένη μορφή του Κράμπους όλες τις καλές προθέσεις που πιθανόν να του απέδιδαν στα παραμύθια, Τώρα είναι στερεοποιημένος μέσα σε αρκετές κουλτούρες μόνο σαν τέρας, χωρίς η παρουσία του να προσφέρει οποιοδήποτε καλό. Είναι η προσωποποίηση του φόβου και ο απόλυτος εφιάλτης των Χριστουγέννων – προς μεγάλη τέρψη των ενηλίκων που θέλουν να συμπεριφέρονται σαν τα παιδιά που το Κράμπους σκόπευε να διορθώνει», σχολιάζει ο εκδότης του ιστότοπου MyMerryChristmas.com.
Καλό είναι να θυμόμαστε πως το Κράμπους, αν και φαίνεται σαν δαίμονας, δεν είναι πάντως ο… αντι-Αη Βασίλης. Από τα παλαιά χρόνια εργαζόταν στο πλευρό του Αη Βασίλη για να εξασφαλίσει των ανθρώπων τον σεβασμό, την πειθαρχία τους, και την καλή συμπεριφορά μεταξύ τους (με τον δικό του, ανορθόδοξο τρόπο).

Μετάφραση: Κ. Ν.
www.ancient-origins.net
Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας
http://makkavaios.blogspot.gr/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Αγάπη σημαίνει σιωπή...


Δεν μπορούμε πάντα να βοηθήσουμε τον άλλο που βυθίζεται. Όταν ειδικά το χέρι που του απλώσαμε το δάγκωσε για να χαθεί στις θύελλες και τους αγέρηδες. Τον αγαπάμε κι υποφέρουμε όταν βλέπουμε να χάνεται, μα δεν είναι πάντα δυνατό να κάνουμε κάτι γι αυτό, όταν εκείνος δεν μας το επιτρέπει.
Τότε πρέπει να έχουμε την ταπείνωση να αποδεχθούμε ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι, ούτε σούπερ ήρωες.
Η αγάπη μας γι αυτόν είναι ο σταυρός μας.
Γιατί πολλές φόρες, αγάπη σημαίνει σιωπή ή ακόμη και απόσυρση, ώστε να δώσεις το δικαίωμα στο άλλον να κάνει λάθος….

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος)
http://plibyos.blogspot.gr/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η χαρά...


Μετα από μια μέρα απείρου κάλλους, με βρισιές, χυδαιότητες, απειλές, συκοφαντίες, λεκτική βία, και ότι άλλο μπορεί να κεράσει το σκοτάδι που κουβαλάμε μέσα μας οι άνθρωποι, ξημέρωσε ο Θεός μια νεα μέρα και πήγαμε στην εκκλησία. Εκεί που ανθίζουν τα χαμόγελα, εκεί που η δύναμη και η ισχύς αναγκάζεται σε ήττα μια και οι αδύναμοι, οι ταλαιπωρημένοι της ζωής γίνονται οι πρωταγωνιστές της Βασιλείας Του.
Σκοπός κάθε μορφής εξουσίας, είναι να κλέψει το χαμόγελο και την ελπίδα. Να σε φοβίσει. Να σε παραμορφώσει σε «Ανθρωπάκο». Να αρπάξει από την ψυχή σου την ανθρωπιά. Δηλαδή τον Θεό. Εάν το καταφέρει σε υποδούλωσε. Ένα να θυμάστε, τα νέα αντάρτικα δεν θα στηθούν σε βουνά, αλλα στα στήθη και τα χείλη μας. Η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η χαρά. Να σε φοβίζουν και εσύ να χαμογελάς. Σε καρδιές που αγαπάνε την ζωή, όλες οι εξουσίες καταρρέουν……

https://www.facebook.com/xaralampos.papadopoulos.90?

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...