Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Ζωοφιλία: πότε είναι αληθινή και πότε αρρωστημένη;

Όπως καταλαβαίνετε από τον τίτλο, η παρούσα ανάρτηση έχει σκοπό τον προβληματισμό πάνω στο θέμα της ζωοφιλίας και δεν διεκδικεί σε καμία περίπτωση το αλάνθαστο των απόψεών της.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, μου στάλθηκε σε μήνυμα αυτό το κείμενο:


Να διευκρινίσω ότι, σε μια πρόχειρη έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο, δεν βρήκα στοιχεία που να αποδίδουν με σιγουριά το κείμενο αυτό -που κυκλοφορεί και σε πιο εκτεταμένη μορφή- στον π. Ανδρέα Κονάνο, γι αυτό και κρατώ μια επιφύλαξη για το κατά πόσο είναι δικά του τα παραπάνω λεγόμενα.

Σε γενικές γραμμές αυτά που αναφέρονται στο κείμενο για τα ζώα είναι σωστά, όμως υπάρχει και μια παθολογική κατάσταση «ζωοφιλίας», που προέρχεται από την αδυναμία δημιουργίας σχέσεων με ανθρώπινα ΠΡΟΣΩΠΑ (πολλές φορές, μετά από μια αποτυχημένη τέτοια σχέση), κυρίως γιατί αυτό το είδος σχέσης περιέχει την ελευθερία βούλησης που χαρακτηρίζει κάθε πρόσωπο σε αντίθεση με τα ζώα. Έτσι, ακούς κάποιους «ζωόφιλους»-μισάνθρωπους να σου λένε ότι «το ζώο είναι καλύτερο απ’ τον άνθρωπο, γιατί δεν θα σε προδώσει ποτέ», λες και θα μπορούσε να το κάνει, αφού το μόνο που διαθέτει είναι ΕΝΣΤΙΚΤΟ. Η αληθινή αγάπη (πολύ περισσότερο η «παραδείσια») έχει ως αναφαίρετο στοιχείο της την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, που περικλείει πάντοτε ΡΙΣΚΟ.

Η σχέση με ένα ζώο σίγουρα με μαθαίνει πολλά πράγματα αλλά δεν παύει να έχει το στοιχείο της σιγουριάς (ζώο …»αχάριστο» δεν υπάρχει, αφού αυτό θα ερχόταν σε αντίθεση με το ένστικτο της επιβίωσης που όλα τα ζώα διαθέτουν).

Ζω σε μια επαρχιακή γειτονιά, που αποτελείται από καλόψυχους ανθρώπους και που το κάθε σπίτι έχει από δύο και τρία σκυλιά και, πρόσφατα, η καλή γειτόνισσα, με την οποία μοιράζομαι τον διάδρομο πρόσβασης στο σπίτι μας, απέκτησε και καμιά δεκαριά γάτες (πολύ γλυκά ζωάκια!).

Όμως, οι συνθήκες υγιεινής είναι τέτοιες που, αν πατούσε κανένας του Υγειονομικού το πόδι του στη γειτονιά μας, θα έπρεπε να γράψει αναφορά ενός …τόμου! Μερικά πράγματα δεν μαθαίνονται αυτόματα και, δυστυχώς, ένα απ’ αυτά είναι και το πώς να φροντίζεις την υγιεινή όχι μόνο του ζώου σου αλλά και των συνανθρώπων γύρω σου.

Ένα άλλο παράδειγμα, πάνω σ’ αυτό, είναι και η περίπτωση του πάρκου που βρίσκεται στην παλιά γειτονιά μου, στην Ηλιούπολη:

Κάποια στιγμή, περνώντας από εκεί, βλέπω να έχει δημιουργηθεί ο,τι πιο προχωρημένο για τους ζωόφιλους της περιοχής. Τουαλέτα για τα ζωάκια τους!

Μου έκανε τόσο καλή εντύπωση, σκεπτόμενος τη χαρά όλων αυτών των γονιών που, όπως είναι φυσικό, δεν θέλουν τα παιδιά τους να παίζουν σε γρασίδι γεμάτο ακαθαρσίες, που αμέσως την αποθανάτισα με το κινητό μου:

Τον πρώτο ενθουσιασμό, διαδέχτηκε η απορία, όταν πρόσεξα ότι, παρ’ όλο που η κατασκευή δεν φαινόταν καθόλου καινούργια, αυτό ήταν το…μόνο καθαρό μέρος του πάρκου από ακαθαρσίες κατοικίδιων! Μάλιστα, σχεδόν ταυτόχρονα, είδα έναν κύριο να αφήνει το σκυλάκι του να τα κάνει πάνω στο γρασίδι και, πραγματικά, θα τον ρωτούσα γιατί το κάνει αυτό αν δεν βιαζόμουν να φύγω για κάποια υποχρέωση, για την οποία είχα ήδη αργήσει.

Όπως και να’ χει, περνώντας, μετά από κάποιους μήνες από το ίδιο σημείο, η κατάσταση που αντίκρισα ήταν αυτή που βλέπετε:

Τα σχόλια δικά σας… Εγώ, πάντως, δεν κατάλαβα γιατί, από τη στιγμή που υπήρχε αυτό το μέρος με την άμμο και το δίχτυ αποστράγγισης, δεν γινόταν χρήση του, αλλά, αντίθετα, το γρασίδι και η παιδική χαρά που έπαιζαν τα παιδάκια ήταν γεμάτα περιττώματα.

Προσωπικά, στα 52 έτη ζωής μου, μόνο μία φορά πέτυχα μια ηλικιωμένη κυρία να μαζεύει επιτόπου τις ακαθαρσίες του σκύλου της από το πεζοδρόμιο και μου ήρθε να βγω απ’ το αμάξι και να τη φιλήσω!

Τα ζώα τα αγαπώ σαν πλάσματα του Πανάγαθου Δημιουργού και, κυρίως, όταν ζουν ελεύθερα στη φύση. Μάλιστα, αγαπώ ΟΛΑ τα ζώα, ακόμα και κάποια με «κακό όνομα», όπως φαίνεται σε σχετική μου ανάρτηση (βλ. εδώ).

Ανάλογη με αυτή την αγάπη προς όλα τα ζώα είναι και η συμπεριφορά μου απέναντί τους. Για παράδειγμα, όταν υπάρχει μια μύγα μέσα στο σπίτι, θα προσπαθήσω να τη βγάλω έξω και μόνο αν δεν τα καταφέρω θα την σκοτώσω (και πάλι, θα την βγάλω έξω ψόφια για να την φάει κανένα πουλάκι).

Εννοείται ότι όχι μόνο δεν συχαίνομαι τα ζώα αλλά υπάρχει μια απόλυτη εξοικείωση μαζί τους, η οποία φαίνεται και από τις παρακάτω ενδεικτικές φωτογραφίες του …χεριού μου, με ζωάκια του Θεού, όχι τόσο αγαπητά, αλλά, για εμένα, αξιαγάπητα!

Ένα φαντεζί σκαθάρι:

Μια πιερίδα των λαχάνων (η κάμπια της είναι σκέτη καταστροφή για τα λαχανικά!):

Μια τέτοια πεταλούδα, εμφανίστηκε την άλλη μέρα στο προαύλιο του σχολείου, την ώρα που έκανα το μάθημά μου (Φυσική Αγωγή), και μου δόθηκε η ευκαιρία, ακουμπώντας το χέρι μου στο δικό τους, να περάσει από τα χέρια όσων παιδιών είχαν το θάρρος να την φιλοξενήσουν και έτσι να καταλάβουν όλα τους ότι οι πεταλούδες είναι …ακίνδυνα ζωάκια για τον άνθρωπο!

Τέλος, μια φανταχτερή σαλαμάνδρα, την οποία είχα πιάσει απαλά προηγουμένως και την έστησα για τη συγκεκριμένη φωτογραφία, που σκοπό είχε να δείξει το μέγεθός της σε σχέση με την παλάμη μου:

Συμπερασματικά και ανακεφαλαιώνοντας θα έλεγα ότι όσα κι αν σου προσφέρει η σχέση με ένα ζώο, δεν μπορεί με τίποτα να συγκριθεί με την σχέση με κάποιο άλλο πρόσωπο που ελεύθερα και όχι από ανάγκη αποφάσισε να σου προσφέρει την αγάπη του.

Άλλωστε, σύμφωνα με τα παραπάνω, η ελευθερία είναι που ξεχωρίζει την αληθινή αγάπη από την ψεύτικη.

Όταν οι ανθρώπινες σχέσεις προκρίνονται της σχέσης μας με τα ζώα, πιστεύω ότι μιλάμε για αληθινή ζωοφιλία, αλλιώς μιλάμε για μια αρρωστημένη κατάσταση, που θέλει να λέγεται «ζωοφιλία» αλλά στην ουσία της είναι συγκεκαλυμμένη μισανθρωπία (όχι χωρίς αιτία -θα το δεχτώ αυτό).

Ουσιαστικά, στην πραγματική αγάπη, η ελεύθερη επιλογή, αν και δεν σου εξασφαλίζει σιγουριά, είναι αυτό που δίνει αξία στη σχέση.

http://www.pemptousia.gr/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Κράμπους, ο κερασφόρος βοηθός του «Αη Βασίλη» Ο τρομακτικός θρύλος του «Τιμωρού των Χριστουγέννων»

Αυστριακή ευχετήρια κάρτα με τον Άγιο Νικόλαο και το Κράμπους
Αντιχριστιανικές βεβηλώσεις τών Χριστουγεννιάτικων εορταστικών ημερών
Είναι γνωστή η βεβήλωση τού αγίου Βασιλείου στην Ελλάδα, από τον Δυτικόφερτο χοντρούλη
«Σάντα Κλάους» (άγιο Νικόλαο για τους Δυτικούς), που εδώ κάποιοι αντορθόδοξοι Έλληνες πιθηκίζοντας τη Δύση, τον ταύτισαν με τον άγιο Βασίλειο. Ευτυχώς όμως, τουλάχιστον στη χώρα μας, ακόμα δεν έχει επικρατήσει μία ακόμα βεβήλωση τών εορταστικών Χριστουγεννιάτικων ημερών, με τον κερασφόρο «Κράμπους». Το ακόλουθο άρθρο λοιπόν που μεταφράσαμε από την Αγγλική, δίνει μία ιδέα τού μεγέθους τής βεβήλωσης τού αγίου Νικολάου στη Δύση, με Παγανιστικά συγκριτιστικά πρότυπα.

Τις παλιές εποχές, έλεγαν πως εμφανιζόταν ένα σκοτεινό, τριχωτό, κερασφόρο θηρίο στην πόρτα του σπιτιού, για να δείρει τα παιδιά και να τα αρπάξει με τα κοφτερά του νύχια. Το Κράμπους γινόταν αντιληπτό μέσα την νύχτα από την ηχώ των τραγοπόδαρων οπλών του και το κροτάλισμα των αλυσίδων που κρατούσε. Όμως, το πιο παράξενο στοιχείο του θρύλου αυτού, ήταν πως συνεργαζόταν με τον … Αη-Βασίλη.

Ο Τρόμος των Χριστουγέννων
Και όμως, αυτό το αποκρουστικό θηρίο δεν το θεωρούσαν δαίμονα. Ήταν το μυθικό Κράμπους, που συντρόφευε τον Άγιο Νικόλαο (γνωστός και ως «Santa Claus», «père Noël», «Father Christmas», «Kris Kringle» κ.α.). Και, ενώ ο Άγιος Νικόλαος σήμερα έχει την φήμη πως αγαπά όλα τα παιδιά και τα επισκέπτεται τα Χριστούγεννα, κρίνοντας τον χαρακτήρα τους και δίνοντας δώρα στα «καλά παιδιά» και βώλους από κάρβουνο στα «άτακτα παιδιά», το Κράμπους παίζει τον ρόλο του επικίνδυνου ακόλουθου.

Πίστευαν, πως αυτό το τραγόμορφο τέρας με τα μακρυά κέρατα, το άγριο τρίχωμα, το μακρόστενο και θυμωμένο πρόσωπο με την κρεμαστή, διχαλωτή γλώσσα του, επισκεπτόταν τα σπίτια των άτακτων παιδιών για να τα τιμωρήσει. Πίστευαν πως τα έδερνε και πως τα απήγαγε, παρασύροντάς τα στο λημέρι του στον υπόκοσμο για να μείνουν εκεί επί ένα χρόνο.

Σύμφωνα με θρύλους αιώνων, αν ένα παιδί ήταν άτακτο, ο Άγιος Νικόλαος ως παντογνώστης θα το γνώριζε και θα έστελνε τον συνεργάτη του, το Κράμπους. Υποτίθεται πως αυτός ο σκοτεινός συνέταιρος με την φιδίσια ουρά εμφανιζόταν στο σπίτι την περίοδο των Χριστουγέννων, για να τιμωρήσει το πονηρό παιδί. Θα το έδερνε με μια δεσμίδα κλαριών σημύδας, θα το μαστίγωνε με τρίχες αλόγου, και θα το έχωνε μέσα σε ένα τσουβάλι ή καλάθι από λυγαριά, για να το κατεβάσει κάτω στην Κόλαση για ένα χρόνο.


Ευχετήρια κάρτα από την δεκαετία του 1900, που λέει «Ευχές από το Κράμπους!

Αν δεν έφθανε για ένα άτακτο παιδί να γίνει καλό για χάρη του Αη-Βασίλη, η φήμη του Κράμπους και η φρικιαστική του μορφή τρόμαζαν αυτά τα παιδιά ώστε να συμμορφωθούν. Οπότε, ήταν ένα βολικό παραμύθι, που με τρόμο θα τα οδηγούσε να γίνουν καλοσυνάτα.

Οι Πηγές του Μύθου
Οι ιστορικοί παραμένουν αβέβαιοι για την ακριβή προέλευση της φιγούρας του Κράμπους μέσα στην λαϊκή παράδοση, όμως πιστεύουν πως, όπως ο Σάντα Κλάους, έτσι και το Κράμπους προηγείται χρονολογικά του Χριστιανισμού, όντας παραφυάδα Νορβηγικών και Αλπικών παραδόσεων και του Γερμανικού παγανισμού. Όπως σε πολλά μυθικά πρόσωπα – συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Αγίου Νικολάου, (όπως τον έχουν καταντήσει) – η εικόνα του Κράμπους εξελίχθηκε διαχρονικά και κατά περιοχές. Όμως, το Κράμπους βασικά αντιπροσώπευε την ισορροπία μεταξύ φωτός και σκότους, παρέχοντας έτσι μια αρμονία μεταξύ καλού και κακού.

Εικόνα παραμυθιού, με τον Αη-Βασίλη να καβαλάει πάνω σε τράγο.

Την Νύχτα του Κράμπους (ή «Krampusnacht»),δηλαδή την παραμονή, 5 Δεκεμβρίου, τα Γερμανόπουλα πρόσεχαν να μην τραβήξουν την προσοχή του επιβλητικού θηρίου, με την ελπίδα πως ο Άγιος Νικόλαος θα τους έφερνε δώρα την ημέρα του Αγίου Νικολάου, 6 Δεκεμβρίου.
Σύμφωνα με το National Geographic, το Κράμπους πιστεύεται πως είναι γιός της Χελ στην Νορβηγική Μυθολογία (Χελ – η κόρη του Λόκι και επιστάτισσα της χώρας των νεκρών). Το όνομά του προέρχεται από την Γερμανική λέξη «krampen» που σημαίνει γαμψό νύχι. Έχει χαρακτηριστικά άλλων προσώπων από την Ελληνική Μυθολογία, όπως τους Σάτυρους και τους Φαύνους, επίσης έχει απεικονισθεί με λάγνο τρόπο, δείχνοντας επιθυμία για τροφαντές γυναίκες.

Φοβούμενος και αγαπώμενος

Ο μύθος του Κράμπους μπορεί να εντοπισθεί στις Αλπικές περιοχές, Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία, Σλοβενία και Τσεχία, η δε ιστορία του έχει ήδη αποκτήσει μακριά ποδάρια, καθώς έχει εξαπλωθεί και στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο.

Οι οικογένειες κατά παράδοση αντάλλαζαν πολύχρωμες ευχετήριες κάρτες, τις λεγόμενες «Krampuskarten» από την δεκαετία του 1800, με την άλλοτε χαζή και άλλοτε απαίσια μορφή του Κράμπους. Στις αρχές του 20ου αιώνα το Κράμπους είχε απαγορευθεί από την φασιστική Αυστριακή κυβέρνηση, όμως η παράδοση αναζωπυρώθηκε μετά την πτώση της κυβέρνησης μετά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνεχίζουν να γίνονται παραδοσιακές ετήσιες παρελάσεις και σήμερα, όπου νεαροί ντύνονται ως Κράμπους, και τρέχουν στους δρόμους γρυλλίζοντας και κροταλίζοντας αλυσίδες στους περαστικούς.

Παρέλαση Κράμπους στο Pörtschach am Wörthersee, Αυστρία, 2013.

Πολλές πόλεις και κωμοπόλεις για να διατηρήσουν τα παλαιά έθιμα, στήνουν ένα δημοφιλές «Krampuslauf», μια ευμεγέθη συγκέντρωση γλεντζέδων (ως επί το πλείστον ενισχυμένων με αλκοολούχα «schnapps») ντυμένων με κοστούμια Κράμπους για να κυνηγούν τον κόσμο στους δρόμους. Πάνω από 1200 Αυστριακοί συγκεντρώνονται στο Schladming, Styria κάθε χρόνο για να ντυθούν ως Κράμπους και να χτυπούν περαστικούς με ξύλα, κραδαίνοντας με δύναμη κουδούνες αγελάδων. Κλαριά σημύδας βαμμένα χρυσά τοποθετούνται ως στολίδια για να υπενθυμίσουν την άφιξή του Κράμπους. Τις μέρες αυτές, την Νύχτα του Κράμπους (Krampusnacht), ένα Κράμπους συνήθως συνοδεύει τον Αγ. Νικόλαο σε σπίτια και σε επιχειρήσεις, όπου ο Αγ. Νικόλαος θα μοιράσει δώρα και ο Κράμπους θα μοιράσει κάρβουνα και μάτσα από βέργες σημύδας.

Εορτάζοντες ντυμένοι ως Κράμπους στην Αυστρία και Ιταλία – ένα έθιμο αιώνων που τώρα το εφαρμόζουν και σε άλλα μέρη τού κόσμου.Οι Σύντροφοι του Σάντα Κλάους

Εκτός από το Κράμπους, ο Αη-Βασίλης παραδοσιακά είχε ένα σωρό από διαφορετικούς συντρόφους, ανάλογα με την περιοχή και την κουλτούρα, οι οποίοι αντικατόπτριζαν την τοπική ιστορία και τα πιστεύω. Οι μυθικές αυτές φιγούρες έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά, και γενικά παίζουν τον ρόλο του τιμωρού ή του απαγωγέα, σε αντίθεση με τον καλοσυνάτο και γενναιόδωρο άγιο. Συχνά κρατούσαν ένα ραβδί, ένα ξύλο ή μια σκούπα, συνήθως ντύνονται στα μαύρα και ήσαν ατημέλητοι, με ακατάστατα μαλλιά.

Οι καλικάντζαροι, τα ξωτικά, ή τα προ Χριστιανισμού οικιακά πνεύματα Αγγλικής και Σκανδιναβικής παράδοσης εθεωρούντο αυτά που έφερναν ή έδιναν δώρα, αλλά δεν είχαν το ίδιο κύρος με τον Αγιο Νικόλαο και τον σύντροφό του.

Στην Γερμανία, ο «Knecht Ruprecht» (Εργάτης Ρούπρεχτ ή Υπηρέτης Ρούπρεχτ) ήταν ένας γέρος με μακρυά γενειάδα, ντυμένος με άχυρο ή καλυμμένος με γούνα. Συνόδευε τον Αγ. Νικόλαο και κρατούσε ένα σάκο με στάχτες, και η άφιξή του γινόταν αντιληπτή χάρη στα μικροσκοπικά κουδουνάκια που ήταν ραμμένα μέσα στα ρούχα ρου. Ο Knecht Ruprecht είχε την απαίτηση τα παιδιά να μπορούν να απαγγέλουν Χριστιανική Κατήχηση ή να λένε τις προσευχές τους, οπότε θα τους έδινε φρούτα ή μπισκότα. Αν δεν είχαν μάθει τα μαθήματά τους, λέγεται πως συνήθως τους άφηνε ένα ξύλο ή ένα κομμάτι κάρβουνο μέσα στα παπούτσια τους – στην καλύτερη περίπτωση. Στην δε χειρότερη, θα τα έβαζε τα παιδιά μέσα σε ένα τσουβάλι και, ή θα τα έτρωγε, ή θα τα πετούσε μέσα στο ποτάμι. Το όνομα Ruprecht έγινε ένα κοινό όνομα για τον διάβολο στα Γερμανικά.
Στο Palatinate της Γερμανίας, καθώς και στην Πενσυλβανία των ΗΠΑ και την ανατολική ακτή του Καναδά ο σύντροφος ονομάζεται «Belsnickel» (Μπέλσνικελ). Μια τρομακτική φιγούρα, πολύ όμοια με τον Knecht Ruprect: αυτός ο συνέταιρος κάνει επισκέψεις τα Χριστούγεννα, και μοιράζει δώρα ή τιμωρίες. Σε ορισμένες περιοχές, η φιγούρα αυτή ντύνεται σαν γυναίκα, και ονομάζεται «η Γυναίκα των Χριστουγέννων». Είναι τέλεια μεταμφιεσμένη με γυναικεία ρούχα, με πανί τυλιγμένο γύρω από το κεφάλι και το πρόσωπό της, και κρατά γλυκίσματα και κέϊκ, καθώς και μια μακρυά βέργα που τελεί χρέη μαστίγιου ή μαγικού ραβδιού.

Ζωγραφιά του Belsnickel από τον Ralph Dunkleberger.

Ο «Zwarte Piet» (Μαύρος Πητ) είναι μια παλαιά μυθική μορφή του Βελγίου, των Κάτω Χωρών και του Λουξεμβούργου, ο οποίος έγινε όμως μορφή αντιφατική στους σύγχρονους καιρούς. Παραδοσιακά, ήταν ένας νέγρος (Αφρικανική αρσενική φιγούρα, συνήθως συμβολίζοντας έναν υπηρέτη). Χαρακτηριζόταν ως Μαυριτανός από την Ισπανία, και βοηθός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος θα ψυχαγωγούσε τα παιδιά και θα τους έδινε γλυκίσματα. Ηθοποιοί που θα παρίσταναν τον Μαύρο Πητ φορούσαν «μαύρο πρόσωπο», δηλαδή, σκούρο μακιγιάζ, περούκα με μαύρα κατσαρά μαλλιά και κόκκινο κραγιόν – πρακτική που σήμερα την βλέπουν σαν ρατσιστικό πρότυπο. Εμφανίσεις του Μαύρου Πητ εγείρουν πλέον διαμαρτυρίες στις Κάτω Χώρες.

«Σάντα Κλάους» και «Μαύρος Πητ»

Ο μύθος του Κράμπους δεν κινδυνεύει να εκλείψει – μάλιστα αυξάνει σε δημοτικότητα, παρ’ ότι υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι το δαιμονοειδές Κράμπους είναι ακατάλληλο για παιδιά, ή ότι το έχουν αλλοιώσει για να ταιριάξει με τα σύγχρονα, αντι-Χριστιανικά αισθήματα:
«Είτε μας αρέσει είτε όχι, έχουν αφαιρέσει από την εκσυγχρονισμένη μορφή του Κράμπους όλες τις καλές προθέσεις που πιθανόν να του απέδιδαν στα παραμύθια, Τώρα είναι στερεοποιημένος μέσα σε αρκετές κουλτούρες μόνο σαν τέρας, χωρίς η παρουσία του να προσφέρει οποιοδήποτε καλό. Είναι η προσωποποίηση του φόβου και ο απόλυτος εφιάλτης των Χριστουγέννων – προς μεγάλη τέρψη των ενηλίκων που θέλουν να συμπεριφέρονται σαν τα παιδιά που το Κράμπους σκόπευε να διορθώνει», σχολιάζει ο εκδότης του ιστότοπου MyMerryChristmas.com.
Καλό είναι να θυμόμαστε πως το Κράμπους, αν και φαίνεται σαν δαίμονας, δεν είναι πάντως ο… αντι-Αη Βασίλης. Από τα παλαιά χρόνια εργαζόταν στο πλευρό του Αη Βασίλη για να εξασφαλίσει των ανθρώπων τον σεβασμό, την πειθαρχία τους, και την καλή συμπεριφορά μεταξύ τους (με τον δικό του, ανορθόδοξο τρόπο).

Μετάφραση: Κ. Ν.
www.ancient-origins.net
Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας
http://makkavaios.blogspot.gr/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Αγάπη σημαίνει σιωπή...


Δεν μπορούμε πάντα να βοηθήσουμε τον άλλο που βυθίζεται. Όταν ειδικά το χέρι που του απλώσαμε το δάγκωσε για να χαθεί στις θύελλες και τους αγέρηδες. Τον αγαπάμε κι υποφέρουμε όταν βλέπουμε να χάνεται, μα δεν είναι πάντα δυνατό να κάνουμε κάτι γι αυτό, όταν εκείνος δεν μας το επιτρέπει.
Τότε πρέπει να έχουμε την ταπείνωση να αποδεχθούμε ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι, ούτε σούπερ ήρωες.
Η αγάπη μας γι αυτόν είναι ο σταυρός μας.
Γιατί πολλές φόρες, αγάπη σημαίνει σιωπή ή ακόμη και απόσυρση, ώστε να δώσεις το δικαίωμα στο άλλον να κάνει λάθος….

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος)
http://plibyos.blogspot.gr/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η χαρά...


Μετα από μια μέρα απείρου κάλλους, με βρισιές, χυδαιότητες, απειλές, συκοφαντίες, λεκτική βία, και ότι άλλο μπορεί να κεράσει το σκοτάδι που κουβαλάμε μέσα μας οι άνθρωποι, ξημέρωσε ο Θεός μια νεα μέρα και πήγαμε στην εκκλησία. Εκεί που ανθίζουν τα χαμόγελα, εκεί που η δύναμη και η ισχύς αναγκάζεται σε ήττα μια και οι αδύναμοι, οι ταλαιπωρημένοι της ζωής γίνονται οι πρωταγωνιστές της Βασιλείας Του.
Σκοπός κάθε μορφής εξουσίας, είναι να κλέψει το χαμόγελο και την ελπίδα. Να σε φοβίσει. Να σε παραμορφώσει σε «Ανθρωπάκο». Να αρπάξει από την ψυχή σου την ανθρωπιά. Δηλαδή τον Θεό. Εάν το καταφέρει σε υποδούλωσε. Ένα να θυμάστε, τα νέα αντάρτικα δεν θα στηθούν σε βουνά, αλλα στα στήθη και τα χείλη μας. Η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η χαρά. Να σε φοβίζουν και εσύ να χαμογελάς. Σε καρδιές που αγαπάνε την ζωή, όλες οι εξουσίες καταρρέουν……

https://www.facebook.com/xaralampos.papadopoulos.90?

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Αρετή ξέρεις τι σημαίνει;



Αρετή ξέρεις τι σημαίνει;
Να μπορώ να σου κάνω κακό και να επιλέγω συνειδητά να μην το πράξω. Αλλιώς δεν μιλάμε για ενάρετο αλλά για αδύναμο.
Βλέπω πολλούς να φοβούνται την ζωή και να κρύβονται στην θρησκεία. Να δειλιάζουν να ζήσουν κι ολη μερα να μιλάνε για την μεταθάνατο ζωη. Να είναι τρομαγμένοι και να δείχνουν "αγαθοί". Να φοβούνται τον εαυτό τους και να κτίζουν καριέρες, να ενοχλούνται απίστευτα από την σιωπή και να ζουν σε τρελούς ρυθμούς, να σιχαίνονται την ύπαρξη τους και να κτίζουν τα αγάλματα τους.
Τι ωραία το έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, "αλλο ταπείνωση άλλο κόμπλεξ..." 
Σε θέλω να μπορείς να δαγκώνεις σίδερα και εσύ να επιλέγεις να δίνεις φιλιά. Να μπορείς να σφίξεις την γροθιά και εσύ να γίνεσαι αγκαλιά.
Σε θέλω να μπορείς να μισείς και εσύ να λες, χίλιες φορές να προδοθώ και πάλι θα αγαπήσω....

https://www.facebook.com/xaralampos.papadopoulos.90?

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι! Αντι-Αισθητικά Νέα

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Γιατί όχι σε σένα ρε φίλε;

Καθιερωμένος πλέον βραδινός περίπατος. Χωριό. Ήσυχοι δρόμοι. Έρημοι, αλλά με μια βαθιά ανθρωπιά, μια και περπατήθηκαν με σεβασμό από τις αγωνίες των ανθρώπων. Στην επιστροφή ανηφόρα. Νιώθω το αριστερό μου πόδι και πάλι να μην υπακούει. Βλάβη στην σπονδυλική στήλη. Κουτσαίνοντας και αργοπορώντας, προσπαθώ να φτάσω σπίτι. Ένας φόβος, μια αγωνία, ένα γιατί πάει να ξεπηδήσει στην ψυχή. Μα δεν το αφήνω να πολυκαιρίσει. Το σταματώ και κάπως μαλώντας το διορθώνω. «Και γιατί όχι σε σένα; Σε ένα κόσμο οδύνης, πόνου και δακρύων, τι ανήλικα ζητάς; Να μην πονάς; Γιατί ρε φίλε ποιος είσαι εσύ;»

Την ίδια στιγμή που εσύ απαιτείς να αποφύγεις την οδύνη και γογγύζεις για τα βάσανα σου, δεκάδες χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν σε ανόητους πολέμους, θάβονται κάτω από την γη σε σεισμούς, τεμαχίζονται σε τροχαία, και υποφέρουν απο φρικτές αρρώστιες. Άνθρωποι δεν προλαβαίνουν καν να χορτάσει η ματιά τους ομορφιά, και εμείς ζητάμε τι; Να μην πονέσουμε; Δεν ξέρω εάν υπάρχει μεγαλύτερος εγωισμός.

Και μην ακούσω τώρα υψηλές αναλύσεις, οτι μέσα μας υπάρχει η δίψα του τέλειου, του απόλυτου, της χαράς και απόλυτης ευτυχίας. Δεν διαφωνώ. Αλλά τώρα ζούμε εδώ. Και εδώ στην γη και κόσμο τούτο, οι άνθρωποι γελούν και δακρύζουν, χαίρονται και λυπούνται, πονάνε και μαθαίνουν, φοβούνται και προσεύχονται και έτσι ελπίζουν. Και σε εάν τέτοιο κόσμο δεν μπορώ να πω «γιατί σε μένα…» Γιατί αντιστοίχως θα μπορούσε να σε ρωτήσει ένα παιδί από την ογκολογική με αυτά τα αγιασμένα μάτια, « και γιατί όχι σε σένα ρε φίλε;»

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
 Αντι-Αισθητικά Νέα

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Θέλω να με γνωρίζει ο Θεός

Πολὺ τῆς μόδας ἔγιναν στὴν ἐποχή μας καὶ θεωροῦνται μοντέρνες ἰδέες τὰ θολά, βαλτωμένα ἀπόνερα πολὺ παλιῶν θρησκευτικῶν θεωριῶν γιὰ τὸ τί εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ποιά εἶναι ἡ σημασία του γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Τὸ νὰ μιλάει κανεὶς σήμερα μὲ τοὺς «παρωχημένους» ὅρους Χριστός, Παναγία, Ἁγία Τριάδα, προσευχή, ἄγγελος, δαίμονας, διάβολος, ἅγιος, θαῦμα, Θεὸς καὶ μάλιστα Θεός-πρόσωπο, εἶναι πολὺ ξεπερασμένο.

Ἀντιθέτως ἂν πεῖ τὶς μαγικὲς λέξεις ἀνώτερη ἢ ἀπρόσωπη δύναμη, συμπαντικὴ ἢ θετικὴ ἢ ἀρνητικὴ ἐνέργεια, προσωπικὴ αὔρα, διαλογισμός, γιόγκα, ἐξωσωματικὴ ἐμπειρία κ. λ. π., εἶναι εὐθυγραμμισμένος ἀπόλυτα μὲ τὴν προοδευτική, κουλτουριάρικη διανόηση, πού, νομίζοντας ὅτι ἔχει ἐξελιχθεῖ καὶ φθάσει σὲ ἀνώτερη «γνώση», περιφρονεῖ ὁτιδήποτε δὲν ἀνήκει στὴ «γνώση» αὐτή.

Ἀλλὰ τί σημαίνει ἀπρόσωπη δύναμη; Μιὰ δύναμη ποὺ δὲν προσωποποιεῖται σὲ μιὰ συγκεκριμένη ὀντότητα. Μιὰ οὐσία, μιὰ φύση ποὺ δὲν ὑλοποιεῖται σὲ μιὰ ἰδιαίτερη ἐνσυνείδητη μορφή, δὲν «ὑποστασιάζεται» σὲ πρόσωπο, ὅπως λέει ἡ θεολογικὴ γλώσσα, δὲν ἀποτελεῖ μιὰ αὐτοτελῆ ὕπαρξη. Συνεπῶς δὲν ἔχει τὰ γνωρίσματα, τὶς ἰδιότητες ἑνὸς διακεκριμένου ὄντος. Δηλαδὴ δὲν ἔχει καμμιὰ συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ της. Δὲν ξέρει ὅτι ὑπάρχει, ἐφόσον δὲν μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ. Εἶναι ὑποταγμένη στοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴ φύση της. Δὲν ἔχει προσωπικὴ ἐλευθερία νὰ κινηθεῖ ἔξω ἀπὸ αὐτούς, νὰ ἐνεργήσει, νὰ κάνει κάτι διαφορετικό. Δὲν ἔχει προσωπικὴ θέληση, οὔτε προσωπικὰ συναισθήματα ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο προσωπικὸ χαρακτηρίζει μιὰ χωριστὴ ὕπαρξη.

Ἂς τὸ δοῦμε, γιὰ πιὸ εὔκολα, σὲ μιὰ φυσικὴ δύναμη. Ἂς πάρουμε τὴν ἐνέργεια σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς γνωστές της μορφές, π. χ. τὸν ἠλεκτρισμό. Γεμίζει τὸν φυσικὸ κόσμο, χωρὶς νὰ ὑλοποιεῖται σὲ μία συγκεκριμένη, ξεχωριστή, συνειδητὴ ὕπαρξη, ποὺ νὰ μπορεῖ δηλαδὴ νὰ σκέφτεται, νὰ αἰσθάνεται, νὰ γνωρίζει ἄλλα ὄντα, νὰ ἔρχεται σὲ σχέση μαζί τους, νὰ ἀγαπᾶ ἢ νὰ μισεῖ. Ὅποιος τὸ ἰσχυρισθεῖ αὐτὸ θὰ θεωρηθεῖ ἀμέσως ἠλίθιος. Ἐκδηλώνεται μόνο ὅπως ἐπιβάλλουν οἱ φυσικοὶ νόμοι ποὺ τὴν διέπουν. Δὲν ἔχει προσωπικὴ ἐλευθερία οὔτε θέληση νὰ πράξει κάτι ποὺ δὲν ἐντάσσεται στοὺς νόμους αὐτούς. Δὲν ἔχει συνείδηση τῆς ὕπαρξής της, δηλαδὴ δὲν ξέρει κὰν ὅτι ὑπάρχει σὰν οὐσία ἢ ἐνέργεια. Εἶναι μιὰ τυφλὴ δύναμη. Ὅποιος μπορεῖ νὰ ἐλέγξει τοὺς φυσικοὺς νόμους, μπορεῖ νὰ ρυθμίσει καὶ τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους λειτουργεῖ ὁ ἠλεκτρισμός. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ὑποτάσσει τὸν ἠλεκτρισμὸ καὶ τοῦ ὑπαγορεύει μὲ τί τρόπο θὰ ἐκδηλώνεται. Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἔλεγχος τῶν φυσικῶν νόμων, ὁ ἠλεκτρισμὸς δρᾶ τυφλὰ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕρμαιο τῆς ἀπρόσωπης δύναμής του (π. χ. κεραυνός). Δὲν μπορεῖ νὰ ἐλπίζει σὲ κάποια εὐσπλαχνία ἐκ μέρους μιᾶς ἀδυσώπητης τυφλῆς δύναμης.

Τί σημαίνει προσωπικὴ ὕπαρξη; Νὰ ὑπάρχει κάποιος μὲ συγκεκριμένη ὀντότητα. Νὰ ἔχει συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ του. Νὰ νοιώθει, νὰ ξέρει ὅτι ὑπάρχει. Νὰ γνωρίζει τὸν ἑαυτό του, δηλαδὴ νὰ μπορεῖ νὰ πεῖ, «εἶμαι ὁ τάδε». Νὰ εἶναι πρόσωπο, προσωπικότητα. Νὰ σκέφτεται, νὰ θέλει, νὰ μπορεῖ νὰ ἐνεργήσει ἐλεύθερα, εἴτε γιὰ τὸ καλό του εἴτε γιὰ τὸ κακό του. Νὰ ἔχει συναισθήματα, νὰ μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει ἢ νὰ μισήσει. Νὰ μπορεῖ δηλαδὴ νὰ σχετισθεῖ κατὰ βούλησιν μὲ ἄλλα συνειδητὰ ὄντα, νὰ κινηθεῖ πρὸς αὐτὰ ἢ νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ κοντά τους. Νὰ ἔχει ὅλα τὰ γνωρίσματα μιᾶς ὕπαρξης ποὺ ἔχει ἐνσυνείδητη αἴσθηση τοῦ ἑαυτοῦ της.

Τέτοια ὅμως ὕπαρξη ἐνσυνείδητη, προσωπικὴ ὄχι ἀπρόσωπη, εἶναι καὶ ὁ Θεός, ὅπως μᾶς τὸν φανέρωσε ὁ Χριστός. Ἔχει ἀπόλυτη συνείδηση ὅτι ὑπάρχει. Εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐνεργήσει ὅπως θέλει. Δὲν ὑποτάσσεται παρὰ τὴ θέλησή του σὲ κανένα τυφλὸ νόμο. Ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ ἀγαπάει καὶ μάλιστα ἀπέραντα. Γνωρίζει τὸν ἄνθρωπο, μπορεῖ καὶ θέλει νὰ σχετίζεται μαζί του καὶ μάλιστα τὸν προσκαλεῖ σὲ μία, ἐλεύθερη πάντα, πραγματικὴ ἕνωση μαζί του. Ὅπου ὁ ἄνθρωπος δὲν χάνει τὸ δικό του πρόσωπο, τὴ δική του ὕπαρξη, τὴ δική του αὐτοσυνειδησία. Ἀλλὰ δέχεται τὴν ἐνέργεια (ἀγάπη) τοῦ Θεοῦ καί, χωρὶς νὰ χάσει τίποτε ἀπ’ τὴ δική του ἐνσυνείδητη ὀντότητα, βιώνει καὶ μιὰν ἄλλη θαυμαστὴ πραγματικότητα. Σὰν τὸ σίδερο ποὺ θερμαίνεται στὴ φωτιά, ἑνώνεται μὲ τὴν ἐνέργειά της (τὴ θερμότητα) καὶ κοκκινίζει, χωρὶς νὰ παύει ποτὲ νὰ εἶναι σίδερο.

Ἡ ἕνωση ὅμως μὲ μιὰ ἀπρόσωπη τυφλὴ θεότητα, λένε οἱ ὑπέρμαχοί της, σημαίνει νὰ διαλυθεῖ ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη μέσα στὴν ἀπρόσωπη ἀνώτερη(;) δύναμη. Ὅπως πέφτει μιὰ σταγόνα στὸν ὠκεανὸ καὶ διαχέεται, χάνεται. Γίνεται ἕνα μαζί του. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἡ σταγόνα παύει νὰ ὑπάρχει ξεχωριστά, νὰ ἔχει προσωπικὴ ζωή, ἐλευθερία, ὀντότητα. Οὔτε ὁ ὠκεανὸς οὔτε ἡ σταγόνα ἔχουν αἴσθηση ὅτι ὑπάρχουν. Ἡ ὁποιαδήποτε ἐνέργειά τους ὑποτάσσεται στοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴ φύση τοῦ νεροῦ.

Δηλαδή: Ἕνωση μὲ ἀπρόσωπη δύναμη σημαίνει στὸ ἑξῆς οὐσιαστικὰ ἀνυπαρξία γιὰ μένα, ἀπώλεια τῆς αἴσθησής μου ὅτι ὑπάρχω προσωπικά. Γι’ αὐτὸ καὶ προτιμῶ τὸν Θεὸ ποὺ ὑπάρχει ὡς πρόσωπο καὶ μάλιστα τριαδικά. Τὸν Θεὸ ποὺ ξέρει τί τοῦ γίνεται, γνωρίζει καλὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ γνωρίζει κι ἐμένα μὲ τὸ ὄνομά μου, μὲ ἀγαπάει, μὲ καλεῖ -χωρὶς νὰ μὲ ἀναγκάζει- κοντά του καὶ μοῦ χαρίζει μιὰ αἰώνια, προσωπική, ἐνσυνείδητη ζωή, πληθωρικὰ γεμάτη ἀπ’ τὸν ὑπέροχο πλοῦτο τῆς δικῆς του ζωῆς. Τὸν ἕνα τριαδικὸ Θεὸ ποὺ κοντὰ σὲ μένα γνωρίζει καὶ ὅλα τὰ ἄλλα λογικά του πρόβατα, «τὰ καλεῖ κατ’ ὄνομα» καὶ κάνει τὰ πάντα γι’ αὐτά, ὥστε νὰ τὰ συναγάγει εἰς «μίαν ποίμνην».
Εἶναι ἡ μόνη διαθέσιμη προσφορὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους. Πῶς νὰ τὴν ἀπορρίψω;

Γι’ αὐτὸ καὶ «πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν Πατέρα, Παντοκράτορα, …καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, …καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, …τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον…». Στὸν τρισυπόστατο προσωπικὸ Θεό, τὸν ὁποῖο ἀνακαλύπτω καὶ συναντῶ, σὲ μιὰ ἀσύγκριτη σχέση ἀγάπης, μόνο μέσα στὴ μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μου.

π. Δημητρίου Μπόκου
Ἀ ν τ ι ύ λ η
ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 391, Φεβρ. 2016,
https://www.facebook.com/Filoi.tis.Gnisias.Esfigmenou/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...